Δημοψήφισμα ή επικύρωση;

Με αφορμή τα τεκτενόμενα στο ΠΑΣΟΚ, είπα να περιγράψω μια γενικότερη αρχή: πιστεύω στην δημοκρατία. Είναι το δικαιότερο πολίτευμα, καθώς (θεωρητικά τουλάχιστον) δίνει την δύναμη των αποφάσεων σε αυτούς που θα υποστούν τις συνέπειες των αποφάσεων αυτών.

Οι Αμερικάνοι λένε «no taxation without representation». Ο Churchill κάποτε είπε: «Many forms of Government have been tried and will be tried in this world of sin and woe. No one pretends that democracy is perfect or all-wise. Indeed, it has been said that democracy is the worst form of government except all those other forms that have been tried from time to time.»

Στην πράξη βέβαια, λόγω του μεγέθους του πληθυσμού και του πλήθους των θεμάτων, δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί (ακόμη) μια δημοκρατία όπως αυτή της αρχαίας Αθήνας, όπου όλοι οι πολίτες ψήφιζαν για όλα τα θέματα. (είχα γράψει στο παρελθόν πως ελπίζω με το internet αυτό να αλλάξει, αλλά δεν το βρίσκω τώρα). Το αποτέλεσμα είναι να εκλέγουμε βουλευτές που (υποτίθεται) μας αντιπροσωπεύουν, και ανά 4 χρόνια τους ξαναψηφίζουμε ή τους αλλάζουμε.

Τρέφω μεγάλο σεβασμό για τον πρώην πρωθυπουργό και το έργο που έκανε, αλλά στο συγκεκριμένο θέμα διαφωνώ. Θα πρέπει να επιδιώκουμε ο λαός να ψηφίζει για όσο γίνεται περισσότερα θέματα. Στο τέλος, αυτός έχει την ευθύνη για την μοίρα του. Οι πολιτικοί είναι εκεί για να τον υπηρετούν και να τον αντιπροσωπεύουν, όχι να τον καθοδηγούν. Το αντίθετο υποδηλώνει μια υπεροπτική θεώρηση του «λαουτζίκου» που «δεν ξέρει τι είναι καλύτερο» και «θα αποφασίσουμε εμείς για αυτούς, γιατί ξέρουμε καλύτερα».

Τέλος αυτή η θεώρηση, εκτός από υπεροπτική (για να μην αναφέρω το ποιός τους έβαλε εκεί και ποιός τους πληρώνει), είναι και επικίνδυνη, με την έννοια ότι, αν αποδεχτούμε ότι οι πολιτικοί δεν μας αντιπροσωπεύουν, αλλά επιλέγουν/αποφασίζουν για εμάς ως σοφότεροι, έχουμε ένα ασταθές σύστημα (positive feedback loop, που λέμε και στην θεωρία του αυτομάτου ελέγχου), δηλαδή όσο αυτοί επιλέγουν για εμάς χωρίς να μας ενημερώνουν/εξηγούν/πείθουν, τόσο ο λαός θα γίνεται «χαζότερος», και έτσι θα ενισχύεται το επιχείρημά τους.

Δημοκρατία λοιπόν, ακόμη και αν παίρνουμε λάθος αποφάσεις. Δικαίωμά μας είναι. Αν πιστεύετε ότι έχετε καλύτερη ιδέα για κάποιο θέμα, εκεί είναι η μαγκιά, πείστε μας. Στο τέλος όμως, πάντα η απόφαση θα είναι δική μας!

Advertisements

2 σχόλια στο Δημοψήφισμα ή επικύρωση;

  1. Δε θα συμφωνήσω. Η συνθήκη που πρέπει να επικυρωθεί δεν καθορίζει τη μελλοντική πορεία της ένωσης. Αλλάζει κάποιες πλευρές τησ διακυβέρνησης της ΕΕ (πχ δε θα ασκείται πια εξάμηνηπροεδρία αλλά θα υπαρχει πρόεδρος κοινλης αποδοχής με 2,5 χρόνια θητεία). Αλλά δεν αλλάζει την ουσιά του τρόπου που λειτουργεί η ένωση, όπως έκανε για παράδειγμα το σύνταγμα. Δε μπορεί να κατεβαίνουμε σε δημοψήφισμα για ψύλλου πήδημα.
    Επίσης με αυτή τη λογική δε θα παίρναμε ποτέμια απόφαση σε επίπεδο 27 χωρών. Δε μπορείς να πείσεις 27 χώρες να πουν όλες ναι.
    Συμφωνώ ότι οι Βρυξέλλες έχουν γίνει ένα διευθυντήριο μακριά από τον Ευρωπαίου πολίτη, στο έλεος των διάφορων λόμπυ. Αυτό όμως δε λύνεται με δημοψηφίσματα για δευτερεύοντα θέματα. Λύνεται με την εκχώρηση ουσιαστικών αρμοοδιοτήτων και ελέγχου της ευρωπαϊκής επιτροπής από το ευρωπαικό κοινοβούλιο. Κι ας είμαστε σοβαροί, οι λαοί είναι επιρρεπείς στο να παρασύρονται από καιροσκόπους και λαικιστές και να ψηφίζουν ενάντια στα συμέροντά τους… Θα ήταν ποτέ η Ελλάδα στην ΟΝΕ αν είχε τεθεί το θέμα σε δημοήφισμα;;;; Δε νομίζω… και τώρα θα είμασταν στην κατάσταση κάτι χωρών σαν της ανατολικής Ευρώπης…

  2. Δεν έχεις άδικο (και χρόνια πολλά, by the way).

    Η νέα συνθήκη είναι λιγότερο ριζοσπαστική από το σύνταγμα. Δεν είναι όμως ούτε ψύλλου πήδημα. Είναι κάτι ενδιάμεσο. Επομένως το αν είναι σκόπιμο το δημοψήφισμα συζητιέται, αλλά να μην το απορρίπτουμε απευθείας. Δεν ξέρω καμιά απόφαση που να λέει «ό,τι δεν είναι σύνταγμα δεν αξίζει δημοψήφισμα».

    Συμφωνώ επίσης ότι ο λαός παρασύρεται. Όπως παρασύρεται και στις βουλευτικές εκλογές. Να μην τις κάνουμε ούτε και αυτές; Νομίζω τα επιχειρήματά μου ενάντια στο «ο λαός δεν ξέρει και παρασύρεται, ας αποφασίσουμε εμείς που ξέρουμε» τα ανέλυσα στο κυρίως ποστ.

    Υπό διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσαμε να είμαστε ανατολική Ευρώπη, αλλά θα μπορούσαμε να είμαστε και Ισπανία, με 50 χρόνια Φράνκο.

    Οι Ελβετοί πάντως μια χαρά τα πάνε με τα δημοψηφίσματα. Οκ, ίσως να απέχουμε πολύ από αυτούς, αλλά το ερώτημα που γεννάται είναι σαν της κότας με το αυγό: έχουν (πραγματική) δημοκρατία γιατί είναι ώριμοι, ή είναι ώριμοι γιατί έχουν δημοκρατία;

    Διευκρινίζω ότι όλη αυτή η συζήτηση είναι φιλοσοφική. Σε πρακτικό επίπεδο πιθανώς όντως η Βουλή να επιλέξει σοφότερα από τον λαό. Το θέμα που με «γαργαλάει» είναι, πώς διαφυλάτεις τη Δημοκρατία χωρίς να εμποδίζεις την πρόοδο;

    PS στο θέμα της συμφωνίας των 27, εγώ θα πρότεινα παν-ευρωπαϊκό δημοψήφισμα με απαίτηση 50% για να περάσει η συνθήκη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s