Λογιστικός έλεγχος χρέους

Παρατήρησα τελευταία έντονη προώθηση (και από άτομα που σέβομαι και εκτιμώ) της πρωτοβουλίας συλλογής υπογραφών για τη σύσταση επιτροπής λογιστικού ελέγχου του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Δεν ξέρω αν χάνω κάτι που βλέπουν οι υπόλοιποι, αλλά εμένα μου φαίνεται στην καλύτερη περίπτωση χάσιμο χρόνου, και στην χειρότερη ευσεβής πόθος για εύκολη έξοδο από την κρίση. Εξηγούμαι:

  • χωρίς αμφιβολία η χώρα μας έχει σοβαρό πρόβλημα διαφθοράς των πολιτικών της και των ανώτερων δημοσίων λειτουργών
  • χωρίς αμφιβολία το σύνολο του δυσβάσταχτου σημερινού δημόσιου χρέους δεν δημιουργήθηκε μονάχα από τους δημόσιους υπαλλήλους, αλλά ένα τμήμα του διασπαθίστηκε σε μίζες, ημετέρους, κομπίνες κλπ
  • χωρίς αμφιβολία θα ήταν ωφέλιμο και καθαρτικό για την χώρα να αναζητηθούν, να δικαστούν και να τιμωρηθούν αυτοί που βοήθησαν να φτάσουμε στο σήμερα

Δεν καταλαβαίνω όμως πώς η σύσταση της παραπάνω επιτροπής θα συνεισφέρει στη διαλεύκανση των παραπάνω. Χωρίς να είμαι ειδικός, εξηγώ τα λίγα που καταλαβαίνω για τον τρόπο λειτουργίας του κράτους (και ας με διορθώσετε αν σφάλω):

  • με εξαίρεση τα ομοσπονδιακά κράτη, η κεντρική κυβέρνηση συλλέγει την πλειοψηφία των (άμεσων και έμμεσων) φόρων και στη συνέχεια τους αναδιανέμει κατά το δοκούν/σύμφωνα με τον προϋπολογισμό (διαλέξτε την εκδοχή που προτιμάτε)
  • όταν τα έξοδα ξεπερνούν τα έσοδα, η κεντρική κυβέρνηση δανείζεται για να καλύψει τη διαφορά. το αυτό συμβαίνει και για την ανατροφοδότηση του χρέους, για τις αμυντικές και άλλες κρυφές δαπάνες (τρομάρα μας) κλπ. νομίζω ότι υπάρχουν εξαιρέσεις δημόσιων οργανισμών που δανείζονται απευθείας, αλλά χοντρικά έτσι λειτουργεί το σύστημα

Επομένως, με εξαίρεση ίσως το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων (όπου το κράτος ήθελε να πλασάρει το χρέος του στα ασφαλιστικά ταμεία, δίνοντας χοντρές μίζες σε κολλητούς) δεν νομίζω ότι μπορεί να προκύψει κάτι το συγκλονιστικό από τον λογιστικό έλεγχο. Δεν πρόκειται να δούμε που πήγαν τα λεφτά που δανειστήκαμε, απλούστατα γιατί όταν το κράτος δανείζεται δεν λέει «τα χρειάζομαι για να αγοράσω υπερκοστολογημένα ιατρικά μηχανήματα», ούτε «για να πληρώσω τεμπέληδες δημοσίους υπαλλήλους». Απλά δανείζεται.

Πιο χρήσιμο θα μου φαινόταν π.χ. να γίνει έλεγχος του πόθεν έσχες των υπουργών, κατά προτεραιότητα αυτών που υπέγραψαν μεγάλες δημόσιες συμβάσεις.

Κλείνοντας, να σημειώσω ότι υποπτεύομαι ο ενθουσιασμός για μια τέτοια πρωτοβουλία πάει χέρι-χέρι με τον ενθουσιασμό για ντοκιμαντέρ όπως το «Χρεοκρατία» του Χατζηστεφάνου, που προτείνουν απλά το χαρακτηρισμό μέρους του ελληνικού δημόσιου χρέους ως «απεχθές» και κατά συνέπεια τη διαγραφή του, με τη λογική ότι «τα χρήματα τα έφαγαν τα λαμόγια, και άρα ο ελληνικός λαός δεν οφείλει να πληρώσει».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s